Naar de pagina-inhoud

Lichamelijke integriteit, een basisbehoefte


Kinderen kunnen heel goed zelf aanvoelen of ze bepaald lichamelijk contact willen of niet. Ze krijgen zo’n zelfde buikgevoel als wij volwassenen. Als ze dan aarzelen (of zelfs hardop aangeven dat ze het niet willen), met daarna de mededeling dat ze het gewoon moeten doen, krijgen ze de boodschap dat ze niet moeten vertrouwen op hun eigen gevoel. En ook dat zij zelf geen zeggenschap hebben over hun lichaam.

Dit artikel verscheen eerder op opgroeien in verbondenheid.

Veel kinderen worden gedwongen een kus of knuffel te geven. Bij hallo of gedag of als een fysieke ‘sorry.’ Omdat wij volwassenen vinden dat dit hoort, en door tegelijkertijd voorbij te gaan aan wat het kind zelf wil.

Alternatieven voor hallo/gedag

In plaats van een verplichte kus of knuffel kun je ook:

  • Zelf iedereen gedag zeggen en laat je kind hier verder buiten (lees: verwacht niet van je kind zoiets ook te doen). Zodra je kind daar klaar voor is zal het jouw voorbeeld volgen.
  • Vragen of hij/zij gedag wil zeggen. Ja? Lekker laten doen (ervan uitgaande dat de ontvangende partij dit wil, dus geen kusjes/knuffels opleggen omdat jouw kind dat toevallig wel wil). Niet? Ook goed.
  • Je kind laten weten dat zwaaien, een handje geven of gewoon gedag zeggen (al dan niet van een afstandje) ook prima zijn.

Excuses aanbieden

Naar mijn mening hoort een excuses nooit opgelegd te worden. Het geeft namelijk de boodschap dat sorry zeggen alles goed maakt, of het nu een gemeende sorry is of niet.

Voorleven is hierin het beste. Heeft jouw peuter iemand omgeduwd? Dan kun je de ander iets zeggen als “sorry dat [naam] jou heeft geduwd”, om daarna de peuter uitleg te geven waarom we anderen niet duwen (bijvoorbeeld “je kan de ander er pijn mee doen”) en daarna een alternatief noemen (“het is fijner om even te vragen of de ander aan de kant kan gaan zodat jij er langs kan”).


In het dagelijks leven denkt, schrijft en praat Hiranthi veel over opgroeien in het algemeen. Van de ontwikkeling van baby’s en kleine kinderen, tot de persoonlijke ontwikkeling van volwassenen en de invloed van hun jeugd en huidige omgeving daarop.


*