Naar de pagina-inhoud

Jullie hebben samen het touw vast


Iedereen die met kinderen werkt weet dat ze enorm vasthoudend kunnen zijn in wat zij willen. We noemen het ook wel koppig. Vooral omdat ze niet willen wat wij willen en wij daar op onze beurt niet zo blij mee zijn. Zeker zo vlak voor de zomervakantie zal het wat vaker voorkomen.

Het is verleidelijk om dan je kind te dwingen om te doen wat jij in je hoofd hebt. Door te commanderen of manipuleren. Twee manieren waar we in zulke situaties door onmacht naar grijpen, terwijl we eigenlijk ook wel weten dat het niet werkt.

Wanneer je een kind (en met volwassenen werkt dat eigenlijk ook zo) probeert te dwingen om te doen wat jij wil, zal deze gaan tegenstribbelen. Dat tegenstribbelen is een schreeuw om autonomie, zelf (mede) willen bepalen wat er gebeurt. Zie het als omgekeerd touwtrekken: jij aan de ene kant van het touw, je kind aan de andere kant van het touw. Bij het omgekeerde touwtrekken is het zaak samen proberen de knoop (ongeveer) in het midden te houden, zoveel mogelijk rekening houden met de behoeften van beide partijen.
Zodra er dwang of manipulatie wordt toegepast, verandert het omgekeerde touwtrekken in gewoon touwtrekken. Van samen de knoop in het midden proberen te houden, wordt het ineens heel erg belangrijk om de knoop aan jouw kant te krijgen. Je bevind je ineens in een machtsstrijd.

Probeer er samen uit te komen

Durf het touw weer vast te houden zonder te trekken. Durf te constateren dat dit niet handig ging en bekijk samen naar wat jullie kunnen doen om die knoop weer in het midden te krijgen.

Deel Tweet Deel +1


In het dagelijks leven denkt, schrijft en praat Hiranthi veel over opgroeien in het algemeen. Van de ontwikkeling van baby’s en kleine kinderen, tot de persoonlijke ontwikkeling van volwassenen en de invloed van hun jeugd en huidige omgeving daarop.


*